Porady podróżnicze dla Nowego Jorku

Stany Zjednoczone nie należą do Unii Europejskiej ani do strefy Schengen — Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego jest tu bezużyteczna, a większość europejskich turystów wjeżdża zamiast tego na podstawie ESTA w ramach Visa Waiver Program, a nie wizy, o którą wnioskuje się online przed lotem. Walutą jest dolar amerykański, a wyświetlane ceny nie zawierają podatku od sprzedaży — 8,875% w Nowym Jorku — doliczanego dopiero przy kasie lub na rachunku; napiwek w wysokości 18 do 20% w restauracjach i barach jest oczekiwany, a nie opcjonalny jak zaokrąglanie gdzie indziej.

Nowy Jork działa w czasie wschodnim, UTC-5 zimą jako EST i UTC-4 latem jako EDT, sześć godzin za Paryżem, Berlinem, Rzymem i Madrytem przez cały rok, ponieważ oba regiony przestawiają zegarki w tym samym kierunku. Ruch odbywa się prawostronnie. Region obsługują trzy lotniska: JFK i LaGuardia w Queens oraz Newark Liberty po drugiej stronie rzeki Hudson w New Jersey. Z JFK żółte taksówki pobierają ustaloną przez miasto stawkę ryczałtową do Manhattanu zamiast liczyć według taksometru; z LaGuardia i Newark obowiązuje taksometr, a korki na Van Wyck czy Long Island Expressway mogą podwoić czas przejazdu w godzinach szczytu.

AirTrain jest bezpłatny wyłącznie między terminalami na JFK i Newark — dalszy odcinek do metra lub LIRR na Jamaica czy Howard Beach, albo do NJ Transit w Newark, to osobna, płatna opłata. Metro kursuje 24 godziny na dobę, płatne zbliżeniowo przez OMNY lub kartą MetroCard za 2,90 dolara za przejazd, i jest najszybszym sposobem przemieszczania się po Manhattanie o niemal każdej porze, korki wliczone. Nic z tego nie zmienia się specjalnie przy Statui Wolności czy na Ellis Island: odjazdy promów mają tam swój własny rozkład i mogą zależeć od wiatru lub kolejek bezpieczeństwa, co jest kwestią czasu, a nie waluty czy wizy.